Ucunda Hayat Var

Merkezinde bi insan olacağım diye,tutkularımı nasıl köreltiyorum ondan bahsediyorum.

Hayatım bolca parçalanmış aile örnekleriyle dolu. Ben de çok sonradan parçalanmış bir ailenin çocuğuyum. Gurbette büyüyünce de ne akrabalık bağlarım oluştu, ne kalabalık bir bayram bilirim çocukluğumdan. O yüzden bütün bu bayram seyran coşkusu, aile temalı özel günler bi tık iter beni. Tanıdığım bildiğim ‘aile’ arazisinde kimin ayak izine bassam direkt bir kaosun içine düşmekten, ben de köyün delisi gibi hiç ellenmemiş patikalardan gittiğim bir yaşantıdayım uzun zamandır. Duy

Yine ne eski versiyonlarıma sığdığım ne de yeni gerçekliğe tam olarak geçiş yapabildiğim; böyle acı tatlı bi telaşla, hafif stresli günlerdeyim. Bir gözüm arkada, aldığım yola hayret ediyor; bir gözüm önde alacağım yola doğru kocaman bi heyecanla bakıyor. Bütün bunları, nerdeyse yakın arkadaşsız, çoğunlukla kendi kendime eşlik ederek geçirip durduğum günler. Bazen kolay bazen zor. Zorken de memnunum ama bi yandan. Hiç şikayetim yok. Ben zaten artık bi yandan üzgün bi yandan m

Ramazan ayındayız. Misler gibi oruç tutuyorum. Evimde, Ramazan'ın da verdiği içe dönüklükle geçiyor günler. Ramazan ayını ve oruç tutmayı çok sevsem de, bazı rutinlerimi de özlemedim değil. Mesela boş günümde, kendimi ait hissettiğim bir kafede oturup kahve içerken bir şeyler okumak veya yazmak. E madem ben kafeye gidemiyorum, kafeyi evime getireyim dedim ve el ayak çekildikten sonra kendime blogçuluk ortamı hazırladım. Haydi biraz ordan burdan sohbet edeyim. Bugün bitirdiğim

Eğer veremediğiniz beş kiloyla, saçınızdaki beyazla, geçen gün sizi terslemiş ahbabınızla, finansal pürüzlerle, birbiri ardına sıralanan hayatın kaçınılmaz sorunlarıyla ilgili bunalmış, bıkmış hissediyorsanız; bu kitap sizi kendi hikayenizle hizalamak için iyi gelebilir. Öyle çok sevdim öyle çok sevdim ki… Bu ara çokça karşılaştığımız, kendini öldürmek isteyen baş karakterin değişim süreci temasını, çok tatlı bir hayal gücüyle, hem kurmacaya doyduğumuz hem de bir yandan aşır

Kış,ağır bir yorgan gibi üzerimize serilmiş işini yapmakta. Geceler uzun, güneş kayıp; grinin her tonuna doyduk çok şükür. Yorgan altında bunalıp nevresimin soğuk köşelerini kolaçan etsem de, bu yatış halinin beni yavaşlatmasını sevmediğimi de söyleyemem. Günler, akşam yemekten sonra konan çayla basitçe sonlanan bir ritüel gibi. Çoğunlukla birbirinin aynısı. Ne büyük şükür sebebi Yarabbim. Bu kış daha iyiyim. Hava durumunun içimi karartışından bile daha az şikayet ediyorum. Y

Efendim, bendeniz artık yeşil pasaportlu olduğumdan, bize ailece avrupanın kapıları açıldı. E peki, yeşil pasaportunu almış Nesrin kişisi ilk nereye bilet alır, tabii ki de Prag’a🤩 Başlangıçta binbir sevinç ve hevesle planladığım Prag tatili, son dönemlerde öyle ikircikli ve can sıkıcı bi meseleye dönüştü ki, anlatamam. Yani aslında anlatmayı çok istiyorum ama belki biraz zaman geçtikten sonra. Neyse ki, her şeye rağmen sağ salim gittik geldik, ve ordayken de harika vakit ge